Koszyk
Koszyk jest pusty
Kontakt
Telefon: 91 484 61 56
601 85 86 29
e-mail: biuro@safari.pl
Newsletter
Zapisz się na newsletter

Blog / Newsy

AMUNICJA - podstawowe widomości

Dodano: 2013-09-16

Kilka podstawowych wiadomości o amunicji.

Naboje rewolwerowe - są to naboje wykorzystywane w rewolwerach, naboje tego typu zazwyczaj posiadają łuskę z wystającą kryzą. Najsilniejszy nabój rewolwerowy to .500 SW, posiada on energię 3525J

Naboje pistoletowe - są to naboje wykorzystywane w pistoletach i pistoletach maszynowych. Energia naboi pistoletowych zazwyczaj wynosi do 1300J. Zdarzają się również wyjątki np. energia naboju pistoletowego 50AE stosowanego w pistolecie Desert Eagle wynosi 1900J
Naboje pośrednie - naboje tego typu posiadają energię większą od naboi pistoletowych, a mniejszą od naboi karabinowych. Energia naboi pośrednich zazwyczaj wynosi od 1300 do 2200J. Pierwszą seryjnie produkowaną bronią zasilaną nabojem pośrednim był amerykański karabinek samopowtarzalny M1 Carbine. Według terminologii z WAT broń zasilana amunicją pośrednią jest karabinkiem.
Naboje karabinowe - energia naboi karabinowych zazwyczaj wynosi od 2200J do 10000J. Naboje tego typu zazwyczaj posiadają łuskę z wtokiem, spotykane są również naboje karabinowe posiadające łuskę z wystającą kryzą. Według terminologii z WAT broń zasilana nabojem karabinowym to karabin
Naboje wielkokalibrowe - energia naboi wielkokalibrowych zazwyczaj wynosi od 10000J, naboje tego typu najczęściej posiadają średnicę od 12 do 20mm. Nabojami wielkokalibrowymi zasilane były karabiny przeciwpancerne. Obecnie amunicja wielkokalibrowa wykorzystywana jest w wielkokalibrowych karabinach wyborowych i wielkokalibrowych karabinach maszynowych
Naboje poddźwiękowe - naboje tego typu posiadają zmniejszony ładunek prochowy, aby pocisk wystrzelony z broni zasilanej nabojem poddźwiękowym nie przekroczył bariery dźwięku. Stosowanie naboi poddźwiękowych ułatwia wytłumienie broni
Naboje ślepe - naboje takie pozbawione są pocisku. Naboje ślepe wykorzystywane są do wystrzeliwania granatów nasadkowych oraz do pozoracji strzału.
Naboje szkolne - naboje pozbawione spłonki oraz materiału miotającego wykorzystywane do szkolenia

Podział pocisków do broni kulowej:

pociski pełnopłaszczowe - pociski tego typu posiadają metalowy płaszcz. Naboje z pociskami pełnopłaszczowymi są najbardziej popularne

pociski przeciwpancerne - pociski takie posiadają metalowy płaszcz oraz rdzeń. Zaletą pocisków przeciwpancernych jest duża przebijalność

pociski bezpłaszczowe - pociski takie pozbawione są metalowego płaszcza, dlatego też grzybkują po uderzeniu w cel. Zaletą pocisków bezpłaszczowych jest duża moc obalająca, wadą niewielka przebijalność

pociski smugowe - pociski tego typu posiadają w tylnej części smugacz, jego zapalenie następuje podczas odpalenia naboju. Podczas loty pocisk zapalający zostawia za sobą smugę, która ułatwia prowadzenie ognia

pociski zapalające - pociski takie posiadają w głowicowej części masę zapalającą

pociski wskaźnikowe - pociski tego typu posiadają części głowicowej ładunek wybuchowo-zapalający. Naboje z pociskami wskaźnikowymi były zazwyczaj wykorzystywane do zwalczania balonów zaporowych oraz sterowców

pociski ciężkie - pociski tego typu posiadają większą masę od standardowych pocisków pełnopłaszczowych. Naboje z pociskiem ciężkim zazwyczaj wykorzystywane są w karabinach maszynowych i karabinach wyborowych

pociski dum dum - pociski tego typu posiadają naciętą czołową część płaszcza, dlatego też po uderzeniu w cel następuje deformacja pocisku. Ponieważ pociski dum dum zadają bardzo duże obrażenia konwencja haska zakazuje ich wykorzystywania do celów wojskowych

Podział pocisków do strzelb:

śrut - najbardziej popularna amunicja stosowana w strzelbach. Podczas strzału ze strzelby nabojem śrutowym z lufy wylatują śruciny, ich liczba zależy od rozmiaru śrutu. Śruciny zazwyczaj wykonane są z ołowiu, spotykany są również śruciny wykonane ze stali

breneka - duży ołowiany pocisk pozbawiony płaszcza. Zaletą Breneki jest duża moc obalająca, wadą niewielka przebijalność

pocisk gumowy - służy do tłumienia zamieszek, nie wywołuje dużych obrażeń

Rodzaje pocisków z płaszczem

pełnopłaszczowy FMJ (ang. Full Metal Jacket) - pocisk okryty z wyjątkiem dna, płaszcz metalowy wykonywany metodą tłoczenia z blachy
całopłaszczowy TMJ (ang. Total Metal Jacket) - pocisk okryty łącznie z dnem, płaszcz metalowy wykonywany metodą elektrochemiczną lub analogicznie do FMJ z dodatkowym krążkiem z blachy zakrywającym dno
półpłaszczowy JSP (ang. Jacketed Soft-Point) - pocisk okryty z wyjątkiem części czołowej (odsłonięty miękki wierzchołek)

z wgłębieniem wierzchołkowym JHP (ang. Jacketed Hollow-Point) - pocisk z okrytym dnem posiadający wydrążenie w części czołowej (amunicja Dum-dum)

Podział broni strzeleckiej

1)wg obsługi:

-indywidualną, obsługiwaną zwykle przez jednego strzelca (np. pistolety, rewolwery, karabiny i karabinki, niektóre RKM-y oraz granatniki), oraz na

- zespołową, tj. obsługiwaną przez zespół strzelców w składzie od dwóch do kilku ludzi obejmującą karabiny maszynowe, UKM-y, granatniki oraz każdą inną broń strzelecką, do użycia której potrzebnych jest co najmniej dwóch strzelców.

2)wg przeznaczenia:

-broń podstawową (obejmującą wszelkiego rodzaju etatową broń strzelecką, np. pistolety, rewolwery, karabinki, karabiny, karabiny maszynowe),

-broń wyspecjalizowaną (obejmującą środki ogniowe specjalnego przeznaczenia, takie jak karabiny wyborowe, strzelby, granatniki, granatniki przeciwpancerne, pistolety sygnałowe, itd.),

-broń niebojową, czyli wszelkiego rodzaju prototypy, egzemplarze badawcze, itd.

3) Według kalibru:

a) broń małokalibrową strzelającą nabojem o kalibrze do 7 mm,
b) broń pełnokalibrową strzelającą nabojem o kalibrze od 7 do 10 mm,
c) broń wielkokalibrową strzelającą nabojem o kalibrze od 10 do 20 mm

4) Ze względu na użytkowników

a) wojskowa

b) policyjna

c) myśliwska

d) sportowa

5) Ze względu na automatykę

a) Nieautomatyczną w której wszystkie czynności związane z przeładowaniem i oddaniem strzału są wykonywane przez strzelca ręcznie przy wykorzystaniu energii sprężyn. Broń nieautomatyczna dzieli się na:
a1. Powtarzalną (czyli posiadającą magazynek)
a2. Jednostrzałową (nie posiadająca magazynka; nabój musi zostać ręcznie wprowadzony do komory nabojowej)
b) Półautomatyczną w której część czynności związanych z przeładowaniem jest wykonywana ręcznie, pozostała zaś część przy wykorzystaniu mechaniki broni. Obecnie nie stosuje się w armii broni półautomatycznej. Przykładem był rosyjski karabin przeciwpancerny PTRS wz. 1941
c) Automatyczną czyli taką, w której wszelkie czynności związane z przeładowaniem i oddaniem strzału wykonywane są (poza załadowaniem pierwszego naboju z magazynka i naciskaniem na spust) samoczynnie przez mechanizmy broni bez fizycznego udziału strzelca. Z grupy broni automatycznej wyróżniamy następujące podgrupy:
a. broń gazodynamiczna która wykorzystuje energię gazów prochowych powstałych w wyniku spalania prochu,
b. broń napędowa wykorzystuje energię elektryczną, hydrauliczną lub pneumatyczną do uruchomienia automatyki broni. Rozwiązanie to stosuje się w przypadku broni pokładowej, wtedy, gdy istnieje możliwość użycia pokładowych źródeł energii, np. w śmigłowcu lub na pojeździe. Typowym przykładem jest sześciolufowy karabin maszynowy M-134 Minigun, wykorzystujący energię elektryczną.
c. broń wykorzystująca energię odrzutu części ruchomych broni, tj. odrzutu zamka lub lufy przeładowania i oddania strzału (przeważnie w pistoletach, pistoletach maszynowych i karabinach maszynowych),

Broń automatyczna ze względu na rodzaj ognia dzieli się na:
a. Samopowtarzalną (urządzenie spustowe pozwala tylko na prowadzenie ognia pojedynczego),
b. samoczynną (maszynową) strzela tylko ogniem ciągłym,
c. samoczynno – samopowtarzalną umożliwiającą prowadzenie ognia zarówno seriami, jak i pojedynczego. Broń tego typu posiada najczęściej dwupołożeniowy przełącznik rodzaju ognia, (choć czasem posiada tez mozliwość oddawania serii trzystrzałowych) bądź posiada spust tzw. dwuoporowy. Archaicznym rozwiązaniem był podwójny język spustowy stosowany m.in. w PM Beretta M-35 i Mors wz. 39.
d) Broń automatyczno-nieautomatyczną posiadającą wbudowany przełącznik rodzaju pracy. Zasada stosowana w niektórych strzelbach bojowych, gdzie można zastosować ręczne ładowanie typu pump action przy wystrzeliwaniu specjalnych pocisków, lub strzelać z dużą intensywnością zwykłymi nabojami. Przykładem takiej broni jest strzelba Franchi SPAS 12.



Podstawowe elementy broni strzeleckiej

Zasadniczo każda broń strzelecka składa się z 7 podstawowych części.(oprócz granatów ręcznych) Są to:
a) lufa, nadająca pociskowi tor lotu i prędkość, a także w wypadku broni gwintowanej ruch obrotowy. Korpusem lufy jest grubościenna rura ,której otwor nazywany jest przewodem lufy nawlotowy koniec lufy nakręcona jest nasada zamkowa (służąca do pomieszczenia zamka, stanowiącego dno przewodu lufy). Na koniec wylotowy lufy może być nakręcone Lufa może mieć przewód gładki, może być też gwintowana. Gwint składa się z pól i bruzd, jego zadaniem jest wprawienie pocisku w ruch obrotowy względem osi, co nadaje mu pewniejszy i stabilniejszy lot, a przez co większą celność. Lufy wykonuje się z odpornej mechanicznie stali, wnętrza luf przeważnie chromuje się. Średnica przewodu lufy to kaliber broni. Lufa od strony zamka zakończona jest komorą nabojową, w której następuje oddanie strzału. Kształt komory nabojowej ściśle odpowiada kształtowi łuski. Zasadą jest, że im cięższa i dłuższa lufa, tym strzał celniejszy.
b) urządzenia celownicze, umożliwiają dokładne nakierowanie lufy broni na cel . Przyrządy mogą być typu otwartego, bądź optyczne (dioptryjne). Przyrządy otwarte (mechaniczne) składają się ze szczerbinki i muszki bądź przeziernika i muszki. Ponadto w niektórych strzelbach zrezygnowano z użycia przyrządów celowniczych, natomiast celowanie odbywa się przy pomocy tzw. szyny celowniczej. Zarówno szczerbinka, jak i przeziernik posiadają możliwość regulacji kąta podniesienia, rzadko kiedy istnieje możliwość regulacji poziomej. Zmiana kąta podniesienia celownika umożliwia strzelanie na dalszy dystans. Regulacja w poziomie umożliwia wprowadzenie poprawki na wiatr. Przeziernik to tzw. celownik przerzutowy, co oznacza, że posiada tylko dwie stałe nastawy. Zaletą przeziernika jest szybsze składanie się do strzału. Pistolety wojskowe i PM-y posiadają zwykle stałe przyrządy celownicze, bez możliwości nastawy. Szczerbinka składa się przeważnie z podstawy, ramienia szczerbinki z naniesioną skalą, oraz suwaka, umożliwiającego zmianę kąta podniesienia. Muszka składa się z podstawy, muszki właściwej (słupkowej) oraz osłony muszki. Przyrządy dioptryjne to wszelkiego rodzaju celowniki optyczne, kolimatorowe, holograficzne oraz różnego rodzaju urządzenia pomocnicze,...jak...np...laserowe..wskaźniki..celu...czy..latarki..taktyczne
c) łoże ,kolba i chwyt umożliwiają uchwycenie broni i poprawne złożenie się do strzału. Łoże chroni strzelca przed poparzeniem i składa się zazwyczaj z łożyska, znajdującego się pod lufą, kolby i ewentualnie chwytu pistoletowego. Łoże może być wykonane z drewna, metalu lub tworzywa sztucznego. W niektórych typach broni zamiast łożyska stosuje się chwyt przedni pistoletowy. Kolba składa się z szyjki, kolby właściwej, stopki i poduszki policzkowej (baki). W karabinach wyborowych kolba jest często regulowana. Łoże łączy wszystkie części broni, a także ochrania zespoły ruchome i lufę. Łoże do broni łączy się śrubami, przetyczkami lub bączkami.
d) komora zamkowa razem z lufą tworzą szkielet konstrukcji broni czyli łaczy elementy stałe i ruchome broni. Komora zamkowa osłania zamek, który porusza się wewnątrz niej. Komora łączy również lufę z urządzeniem spustowym. Wewnątrz komory zamkowej znajdują się wodzidła zamka, umożliwiające mu ruch wzdłużny. W komorze zamkowej znajduje się przeważnie otwór wyrzutowy łusek, na niej też znajdują się dźwignie dosyłaczy,bezpieczników,itd.
e) zamek służy wprowadzeniu naboju do lufy, zamyka i zaryglowuje komorę nabojową, powoduje wystrzał i wyciąga łuskę na zewnątrz. Typowy zamek czterotaktowy (np. Mosina) składa się sprężyny iglicznej, bijnika, iglicy, kurka oraz trzonu zamkowego. Z zamkiem połączony jest też pazur wyciągu (ekstraktor wyłuskiwacz) służący...do...usuwania..łuski..po..wystrzale.
f) mechanizm spustowy zwalnia urządzenie odpalające nabój ,składa się z zaczepu kurkowego, spustu, osi głównej i języka spustowego. Zadaniem tego mechanizmu jest utrzymywanie napiętej sprężyny iglicznej i zwolnienie jej, gdy strzelec naciśnie na spust. Przed przypadkowym strzałem spust jest zabezpieczany blokadą nastawną, od zaczepiania o różne rzeczy chroni go kabłąk spustowy. Spust w nowoczesnych karabinach posiada możliwość regulacji, by odpowiednio wybrać siłę spustu. Spust w pistoletach wyposażony jest też w przerywacz, uniemożliwiający strzelanie seriami. Mechanizm spustowy w większości etatowej broni wojskowej umożliwia..strzelanie..seriami..lub...ogniem...pojedynczym.
g) magazynek jest to źródła zasilania broni oraz przenoszenia amunicji ,reguła w broni wojskowej. Może być stały (wewnętrzny) lub wymienny. Jego zadaniem jest przechowywanie w obrębie broni zapasu amunicji a także dosyłanie amunicji do komory zamkowej. W rewolwerze rolę magazynka pełni bębenek. Magazynki mieszczą od 3 do ok. 300 nabojów (zależnie od broni i wielkości magazynka)

Rodzaje broni strzeleckiej:

a) Pistolety – broń przeznaczona do samoobrony i zwalczania siły żywej na bliskim dystansie (do ok. 50 m)ale i również do wymuszania dyscypliny na polu walki .

Pistolety strzelają przeważnie amunicją pistoletową, wyjątkowo amunicją rewolwerową (np. IMI Desert Eagle) lub pośrednią (np. AMT Automag III). Większość pistoletów działa na zasadzie krótkiego odrzutu lufy, rzadziej odrzutu zamka lub odprowadzania gazów. Obecnie pistolety to broń samopowtarzalna. Pistolety obecnie zasilane są przede wszystkim z dostawnych magazynków pudełkowych o pojemności od 6 do nawet 20 nabojów. Sporadycznie stosowane są w oddziałach specjalnych pistolety nieautomatyczne, jednostrzałowe lub wielolufowe (np. specjalne pistolety szpiegowskie lub płetwonurków).Masa pistoletu wojskowego nie przekracza na ogół 1 kg, , szybkostrzelność praktyczna - 25-40 strz/min ,pistolet to broń uzupełniająca, trzymana przy strzale jedną lub dwiema rękami, cechująca się poręcznością i niewielkimi wymiarami, główną cechą konstrukcyjną jest to ,że magazynek wymienny znajduje się w chwycie broni

Przykłady: Beretta 92F, Glock 17, HK USP, P-83”WANAD”, SIG Sauer p226, WIST-94,Walther P99

b) Rewolwery – służą do tego samego celu co pistolety. Różnica polega na budowie – rewolwer zamiast magazynka posiada bęben umieszczony w linii osi lufy, komory nabojowe w bębnie są zwykle pojemności od 5 do 8 nabojów, strzela amunicją rewolwerową, lub sporadycznie pistoletową. Bęben można obrócić bezpośrednio, lub obracany jest przez mechanizm podczas napinania kurka, w wyniku obrotu bębna wokół osi równoległej do osi lufy, poszczególne komory nabojowe ustawiają się kolejno na przedłużeniu osi lufy.

Cechą konstrukcyjną rewolwerów jest brak bezpieczników nastawnych, skutkiem czego broń jest stale gotowa do natychmiastowego oddania strzału. Rewolwer jest już rzadkością w uzbrojeniu armii, występuje jako broń oddziałów tyłowych, policyjnych, oraz specjalnych. Jest to broń nieautomatyczna – powtarzalna o mechanizmie spustowym pojedynczego (rzadko) lub podwójnego działania,.zaletą jest niezawodność rewolwerów

Przykłady: Colt Python ,FN Barracuda ,Smith&Wesson Model 29

c) pistolety maszynowe (PM) – służą do zwalczania siły żywej na dystansie do 200 m. Jest to broń automatyczna – samoczynna, rzadziej samopowtarzalna, strzelająca amunicją pistoletową, z pistoletu maszynowego strzela się używając jednej lub obu rąk. Broń zwykle wyposażona jest w kolbę (przeważnie składaną) i łoże lub chwyt przedni celem umożliwienia lepszego złożenia się do strzału i łatwiejsze panowanie nad bronią przy ogniu ciągłym. Pistolet maszynowy zwykle posiada przełącznik rodzaju ognia, umożliwiający prowadzenie ostrzału ogniem ciągłym (seriami) lub pojedynczym. Broń tą cechują niewielkie rozmiary, mała masa własna ,duża szybkostrzelność oraz poręczność, niektóre mają magazynki wymienne w chwycie podobnie jak pistolety. Pistolety maszynowe działają przeważnie zasadzie wykorzystania odrzutu zamka swobodnego, sporadycznie krótki odrzut lufy.

Wada pistoletów maszynowych mogą : pociski pistoletowe ,które nie przebijają kamizelek przeciwodłamkowych oraz krótki zasięg skuteczny na otwarte pole walki

Pistolety maszynowe (w skrócie PeeMy) pozostają w wyposażeniu sił specjalnych, oddziałów tyłowych oraz policyjnych (głównie oddziałów AT), jako tzw. broń ochrony osobistej (PDW) są przydzielane załogom pojazdów oraz lotnikom.,jest to podstawowa broń do walki w pomieszczeniach (CQB)

Przykłady: Uzi, Ingram M10, HK UMP ,MP-5, PM-84 “Glauberyt”

d) karabinki (Kbk) – służą do zwalczania siły żywej na dystansie do 600 metrów. Karabinki to broń samoczynna lub samopowtarzalna strzelająca amunicją pośrednią. Broń tą cechują niewielkie rozmiary i masa, oraz umiarkowany odrzut, co predysponuje ją do etatowego uzbrojenia strzelców. Spotyka się również karabinki zbudowane w układzie bez kolby właściwej, (tzw. bull-pup) dzięki czemu przy stosunkowo długiej lufie udaje się zachować niewielkie rozmiary broni i jej zwartą konstrukcję.

Karabinki posiadają zwykle przełącznik rodzaju ognia, umożliwiający strzelanie seriami lub ogniem pojedynczym. Większość karabinków zasilana jest z magazynka dostawnego, niektóre tylko są zasilane z łódki (SKS i pochodne). KbK działają na zasadzie odprowadzania gazów prochowych (przeważnie).

Ze względu na przeznaczenie taktyczne oraz budowę dzielimy karabinki na:
-wersje skrócone (tzw. subkarabinki), posiadające skróconą lufę o dł. Poniżej 350 mm i wyposażone w składaną kolbę, o wymiarach pistoletów maszynowych, na wyposażeniu jednostek specjalnych oraz strzelców którzy z racji swej funkcji nie posiadają standardowej broni, np. dowódców, radiotelegrafistów lub załóg pojazdów np. Mini Beryl, Colt Commando ,HK-53
-karabinki standardowe, z lufą dł. 350 mm i więcej. Etatowe uzbrojenie strzelców piechoty
-karabinki maszynowe, z szybkowymienną lufą o powiększonej objętości cieplnej, długości powyżej 350 mm, przystosowane do zasilania z magazynków o większej pojemności lub zasilania taśmowego, wyposażone w dwójnóg lub nawet trójnóg, o powiększonym zasięgu celnego ognia, przystosowane do strzelania z większą intensywnością. Stanowią wyposażenie sekcji wsparcia ogniowego drużyny piechoty np. SAW m249 (wg WAT-u)
-karabinki wyborowe – przeważnie przebudowane wyselekcjonowane egzemplarze zwykłych karabinków, wyposażane później w precyzyjne lufy, szyny do montażu celowników optycznych, regulowane urządzenia spustowe oraz specjalne, ergonomiczne kolby i łoża. Służą do zwalczania siły żywej na dystansach do ok. 1000 m, i przeważnie są pozbawione możliwości strzelania seriami. Stanowią wyposażenie strzelców wyborowych.

Przykłady: AKM, FAMAS ,FN FAL ,G-36, L-85, M16, Steyr AUG , Beryl
e) karabiny (Kb) – służą do zwalczania przeciwnika na dystansie do 1000 metrów, są podobnie jak karabinki podstawową bronią piechoty. Strzelają amunicją karabinową, wykorzystując zasadę odprowadzania gazów prochowych z lufy, bądź odrzut zamka. Broń ta strzela silnym nabojem, cechuje ją większy niż u karabinków odrzut i większa masa. Z racji silniejszego naboju karabiny są jednak celniejsze i skuteczniejsze od karabinków, lecz trudności z opanowaniem broni zwłaszcza przy ogniu ciągłym powodują, że większość armii jako uzbrojenie swej piechoty wybrała karabinki. Karabiny można podzielić podobnie jak karabinki – budowane są wersje skrócone, standardowe, wyborowe oraz maszynowe, często w ramach tzw. systemów broni. Karabin w stosunku do karabinka posiada większą masę i rozmiary.

Przykłady: M-14

f) karabiny maszynowe (KM) – strzelają amunicją karabinową i są bronią automatyczną – samoczynną. Działają na zasadzie odprowadzania gazów lub odrzutu zamka. Sporadycznie stosowany jest odrzut lufy. KM-y są etatowym środkiem wsparcia ogniowego na szczeblu plutonu.

Karabiny maszynowe można podzielić pod względem taktyczno – technicznym na:
- ręczne karabiny maszynowe (RKM), będące zazwyczaj zwykłymi Kb, wyposażonymi w dwójnóg, cięższą lufę oraz pojemniejszy magazynek, np. RPK-74 ,Type-95 ,SAW M249

- uniwersalne karabiny maszynowe (UKM), występujące na dwójnogu jako lekki karabin maszynowy (LKM), natomiast po zastosowaniu postawy trójnożnej jako ciężki karabin maszynowy (CKM). UKM-y są zazwyczaj przystosowane do zasilania z taśmy i przystosowane do prowadzenia intensywnego ognia seriami na dystans do ok. 1500 m. np. FN MAG, M60, PK, UKM-2000

- wielkokalibrowe karabiny maszynowe (WKM) będące bronią wsparcia montowaną przeważnie na pojazdach lub statkach powietrznych, lub występujące jako broń drużyn wsparcia ogniowego na poziomie kompanii lub batalionu. WKM-y cechują znaczne wymiary oraz masa, oraz użycie nabojów wielkokalibrowych (powyżej 10mm). WKM-y są przystosowane do prowadzenia ognia na dystans do 2000 m, z racji użytego naboju nadają się do zwalczania siły żywej, lekko opancerzonych pojazdów, śmigłowców i wolno latających samolotów oraz lekkich fortyfikacji polowych. WKM zazwyczaj występuje na podstawie trójnożnej (M-2, FN-MILO, DSzK), lub podstawie kołowej (lawecie) jak np. KPW, oraz jako broń pokładowa czołgów, BWP, oraz śmigłowców np.M2, M85, NSW

g) karabiny wyborowe to broń przystosowana do zwalczania siły żywej i lekko opancerzonych pojazdów na dystansie do 2000 metrów. Jest to broń powtarzalna, nieautomatyczna, lub samopowtarzalna, automatyczna, strzelająca różnego rodzaju nabojami, od małokalibrowych po wielkokalibrowe. Karabiny tego typu stanowią wyposażenie strzelców wyborowych działających w ugrupowaniach piechoty, bądź snajperów. Karabiny tego typu posiadają ciężką, precyzyjną lufę, precyzyjne urządzenie spustowe, optyczne przyrządy celownicze, regulowaną kolbę i czasem dwójnóg lub trójnóg. Często broń snajperska jest pozbawiona mechanicznych przyrządów celowniczych. Broń snajperska strzela ogniem pojedynczym, zasilana jest z magazynków wymiennych o różnej pojemności, lub z wewnętrznego magazynka ładowanego pojedynczymi nabojami. Niektóra broń snajperska jest jednostrzałowa, tj. nie posiada magazynka (np. Serbu BFG-50).

Przykłady: Barrett M82, M21,HK PSG1, SWD, SAKO TRG-21
h) granatniki – są przeznaczone do zwalczania celów na dystansie nawet 2000 m. Strzelają specjalnymi nabojami zawierającymi granat, lub nabojami z ładunkiem wybuchowym o kalibrze 20-40 mm. Ze względu na stopień automatyzacji wyróżnia się granatniki nieautomatyczne (jednostrzałowe i powtarzalne) jak i automatyczne (zasilane z magazynków lub taśmy) strzelające ogniem ciągłym. Granatniki automatyczne są bronią kompanii wsparcia lub uzbrojeniem pokładowym pojazdów i śmigłowców, natomiast nieautomatyczne granatniki są w uzbrojeniu piechoty. Mogą występować jako osobna broń (np. M-79) lub być podwieszane pod lufą karabinu (np. M-203, Pallad-D). Broń ta umożliwia wystrzeliwanie granatów na znaczne odległości oraz strzelanie do wyżej położonych okien, przestrzeliwanie ponad ścianami i gzymsami, itd.

Przykłady: AGS-17, GP-25, M203, M79 ,Pallad

i) granatniki przeciwpancerne – broń indywidualna lub zespołowa jedno – lub wielorazowego użytku służąca do zwalczania pojazdów pancernych, powietrznych i fortyfikacji na dystansie do 500 m. W zależności od zastosowanego układu miotającego wyróżnia się granatniki bezodrzutowe, rakietowe, oraz bezodrzutowo – rakietowe. W granatnikach stosuje się pociski zwykłe, podkalibrowe i nadkalibrowe wyposażone w głowice przeciwpancerne, burzące, zapalające, termobaryczne, napalmowe, itd.

Przykłady: Bazooka, LAW 80, M-72 LAW, RPG-7, RPG-76 “KOMAR”

j) strzelby – to broń wsparcia jedno– lub kilkulufowa, z lufami o przewodzie gładkim, ładowana do lufy (z lufami łamanymi), powtarzalna (np. pump action lub lever action), samopowtarzalna, lub nawet samoczynna, przystosowana do zwalczania siły żywej na dystansie do 50 m.Strzelby charakteryzuje duży rozrzut ognia i siła pocisku Naboje do strzelb przeważnie zawierają ładunek śrutowy (tzw. loftka) lub pocisk kulowy (tzw. Breneka), najbardziej rozpowszechnionymi kalibrami nabojów do strzelb sa naboje kalibru 12, 16 i 20 . Strzelba nadaje się również ( z racji silnego naboju) do forsowania przeszkód, rozbijania barykad i niszczenia drzwi i innych lekkich przeszkód.

Przykłady: SPAS-12, Remington 870 MCS, KS-23, Saiga
k) pistolety sygnałowe – błędnie nazywany również rakietnicą służy do miotania ładunków oświetlających i sygnałowych. Ma jedną lub kilka luf o kalibrze zwykle 26 mm. Jest to broń ładowana bezpośrednio do lufy (po jej złamaniu i odchyleniu – tak jak broń myśliwska).

W Wojsku Polskim używana jest następująca broń strzelecka :

-pistolet WIST-94 ,

-pistolet maszynowy wz.84 “Glauberyt”,

-karabinek AKM ,

-karabinek wz.96 “Beryl ,

-karabin maszynowy PK,

-karabinek maszynowy RPK,

-ręczny granatnik przeciwpancerny RPG-7,

-karabin wyborowy SWD

-granatnik Carl Gustaw M3

Dane taktyczno- techniczne

służą określeniu przydatnośći i zdolności broni na polu walki ,w skład danych wchodzą :

– kaliber

– prędkośc początkowa

– szybkostrzelność (praktyczna ,teoretyczna)

– masa broni ( załadowanym magazynkiem i bez)

– zasięg skuteczny i donośność całkowita

– pojemność magazynka

– przebijalnośc pocisku

– tryb ognia

– długość lufy

1.Podział amunicji:
a) amunicję pistoletową, (stosowana gł. w pistoletach i pistoletach maszynowych), naboje krótkołuskowe, kaliber pocisku w nb. pistoletowym jest duży w stosunku do długości łuski, energia typowych pocisków pistoletowych wynosi ok. 500 J, w specjalnych elaboracjach dla pistoletów maszynowych nawet 1000 J. Naboje pistoletowe posiadają kryzę ze wtokiem, niektóre naboje posiadają kryzę częściowo wystającą.
b)amunicję rewolwerową, używana przeważnie w rewolwerach, cechuje się większą niż pistoletowa naważką prochu i dłuższą łuską, a co za tym idzie większą energią wylotową (800-1800 J). Nabojów rewolwerowych nie stosuje się w pistoletach maszynowych. Łuski nabojów rewolwerowych posiadają wystającą kryzę.
c) amunicję pośrednią o budowie podobnej jak amunicji karabinowej, jednakże z krótszą łuską i przeważnie mniejszym kalibrem – od ok. 5,4 mm do 5,6 mm (wyjątek: radziecki nabój 7,62 mm x 39 wz. 43, amerykański 7,62 mm x 33 M1 lub niemiecki 7,92 mm x 33 Kruz Patrone). Nb. pośrednie stosowane są w karabinkach, ich łuski mają kryzę ze wtokiem. Energia wylotowa pocisków z nabojów pośrednich waha się w granicach od ok 1300 do 2000J obecnie najpopularniejszy kaliber to 5,56mm
d) amunicję karabinową stosowaną w karabinach, o kalibrze przeważnie 6,5 mm - 8 mm, i energii wylotowej od 2000 do nawet 4000 J, z kryzą ze wtokiem lub wystającą. Specjalne pociski przeciwpancerne lub snajperskie mają...większą....energię
e) amunicję wielkokalibrową choć standardowo przyjmuje się, że każdy nabój o kalibrze większym niż 10 mm jest uważany za wielkokalibrowy (a więc naboje pistoletowe 11,43 mm ACP i 12,7 mm AE mogłyby być też uznane za wielkokalibrowe, jednak ze względu na budowę i przeznaczenie zaliczają się one do amunicji pistoletowej), a właściwe naboje wielkokalibrowe znajdują zastosowanie przeważnie w WKM. Nabój taki wygląda jak znacznie powiększony nabój karabinowy, z łuską o dużej długości, wyposażoną w ciężki pocisk. Naboje tego typu mają energię początkową rzędu 15 000 do nawet 30 000 J, i z racji swej energii i donośności stosowane są też w karabinach snajperskich dalekiego zasięgu. Łuski tych nabojów mają kryzę ze wtokiem
f) amunicję bezłuskową specjalny rodzaj amunicji nie posiadający łuski, w którym pocisk umieszczony jest wewnątrz specjalnej osłony, będącej jednocześnie ładunkiem miotającym (np. nabój 4,7 mm Dynamit Nobel, 5,56 mm Hughes, albo 5, 56 mm AIP). Naboje tego typu nie są obecnie używane w żadnej etatowej broni wojskowej, są one wciąż przedmiotem badań,
g) amunicję specjalną - grupa ta obejmuje wszelkiego rodzaju amunicję, która nie pasuje do żadnej z powyższych podgrup. Obejmuje ona naboje do strzelb, granatników, pistoletów sygnałowych oraz pociski granatników przeciwpancernych, również amunicję smugową,
h) amunicję ślepą czyli różnego rodzaju amunicję, w której usunięto pocisk, służącą do ćwiczeń i pozoracji.

2..Budowa.amunicji
Każdy nabój składa się z dwóch podstawowych części: (z wyjątkiem nabojów bezłuskowych i niektórych specjalnych) pocisku i łuski. Pocisk ma za zadanie rażenie celu poprzez oddziaływanie na cel własną energią, przebijanie i rozrywanie żywotnych organów ciała, powodowanie gwałtownych zmian wewnątrzustrojowych, itd. Łuska umożliwia bezpieczne spalanie ładunku miotającego, ochrania ładunek prochowy przed dostępem czynników zewnętrznych (zamoczenie, zapiaszczenie), a także uszczelnia lufę od tyłu podczas oddawania strzału. Pocisk składa się zazwyczaj z rdzenia i płaszcza. Rdzeń, wykonywany z ciężkiego metalu (ołów, wolfram) ma na celu nadanie masy pociskowi. Płaszcz, wykonywany zazwyczaj z metalu nierdzewnego, np. z mosiądzu, stanowi zewnętrzną osłonę rdzenia, redukuje tarcie powietrza oraz wpływa na lot pocisku. W niektórych pociskach specjalnych (np. w pociskach do granatnika) pocisk wypełniony jest ładunkiem wybuchowym owiniętym często taśmą odłamkową. Pocisk jest wtedy zazwyczaj zaopatrzony w zapalnik uderzeniowy bądź czasowy. W strzelbach gładkolufowych pociskiem może być również ładunek śrutu czy kulek gumowych lub z tworzywa, a także różnego rodzaju ładunki siatkowe, itd. Łuska ma zazwyczaj kształt walca lub małej butelki zamkniętej w części dennej. Patrząc od dna łuska składa się z kryzy, mającej ułatwić dosyłanie i usuwanie łuski, łuski właściwej mieszczącej wewnątrz ładunek miotający, oraz (w nabojach wielkokalibrowych, karabinowych, pośrednich i niektórych pistoletowych) z przewężenia zwanego szyjką. W części dennej łuska posiada spłonkę, której zadaniem jest inicjowanie spalania ładunku miotającego. Do celów wojskowych stosuje się naboje ze spłonką umieszczoną centralnie, czyli tzw. centralnego zapłonu , natomiast do celów sportowych i szkolnych stosuje się naboje bocznego zapłonu (ang. Rimfire), gdzie masa zapalająca jest wprasowana w kryzę łuski (np. nabój kbks .22 LR). Spłonka składa się z miseczki spłonki, masy zapalającej oraz kanalików ogniowych. Jako ładunek miotający współczesnej amunicji stosuje się proch bezdymny mający postać ziarnistą, cylindryczną lub wielokątną. W nabojach proch strzelecki czasem zabezpieczany jest owijką papierową. Łuski wykonywane są z nierdzewnego, pozbawionego porów metalu, lub z wytrzymałego stopu różnych metali. Łuski amunicji do strzelb gładkolufowych i pistoletów sygnałowych wykonywane są z tworzywa lub impregnowanego papieru. Kryza łuski może być wystająca , półwystająca lub z wtokiem.
Istnieją również różnego rodzaju pociski wyspecjalizowane stosowane do określonych celów. Do zwalczania pojazdów opancerzonych, lekkich umocnień polowych i przebijania osłon balistycznych stosuje się pociski przeciwpancerne, wyposażone w rdzeń z twardszego metalu, pociski przeciwpancerno zapalające, mające na celu przebicie pancerza i zapalenie pojazdów od wewnątrz, pociski smugowe, ułatwiające prowadzenie ognia seriami, oraz pociski przeciwpancerno-zapalająco-smugowe, będące połączeniem tych trzech typów. Celem odróżnienia rodzajów amunicji stosuje się barwne oznaczenia na pociskach.

Budowa..naboju..(5,56.x.45.SS.109)
1-płaszcz
2-rdzeń
3-ładunek.prochowy
4-spłonka
5-kryza.łuski.(ze.wtokiem)
6-łuska.właściwa..i..szyjka..łuski
8- pocisk

Amunicja (klasyfikacja i budowa)

Klasyfikacja

Pod względem budowy i cech taktycznych amunicję moŜna podzielić na:

- amunicję pistoletową, (stosowana gł. w pistoletach i pistoletach

maszynowych), naboje krótkołuskowe, kaliber pocisku w nb. pistoletowym

jest duŜy w stosunku do długości łuski, energia typowych pocisków

pistoletowych wynosi ok. 500 J, w specjalnych elaboracjach dla pistoletów

maszynowych nawet 1000 J. Naboje pistoletowe posiadają kryzę ze wtokiem,

niektóre naboje posiadają kryzę częściowo wystającą .

- amunicję rewolwerową, używana przeważnie w rewolwerach, cechuje się

większą niż pistoletowa naważką prochu i dłuższą łuską, a co za tym idzie

większą energią wylotową (800-1800 J). Nabojów rewolwerowych nie stosuje

się w pistoletach maszynowych. Łuski nabojów rewolwerowych posiadają

wystającą kryzę.

- amunicję pośrednią o budowie podobnej jak amunicji karabinowej, jednakże

z krótszą łuską i przeważnie mniejszym kalibrem – od ok. 5,4 mm do 5,6 mm

(wyjątek: radziecki nabój 7,62 mm x 39 wz. 43, amerykański 7,62 mm x 33

M1 lub niemiecki 7,92 mm x 33 Kruz Patrone). Nb. pośrednie stosowane są w

karabinkach, ich łuski mają kryzę ze wtokiem. Energia wylotowa pocisków z

nabojów pośrednich waha się w granicach od ok. 1300 do 2000 J

- amunicję karabinową stosowaną w karabinach, o kalibrze przeważnie 6,5

mm - 8 mm, i energii wylotowej od 2000 do nawet 4000 J, z kryzą ze wtokiem

lub wystającą. Specjalne pociski przeciwpancerne lub snajperskie mają

większą energię

- amunicję wielkokalibrową choć standardowo przyjmuje się, że każdy nabój o

kalibrze większym niż 10 mm jest uważany za wielkokalibrowy (a więc naboje

pistoletowe 11,43 mm ACP i 12,7 mm AE mogłyby być też uznane za

wielkokalibrowe) to jednak ze względu na budowę i przeznaczenie zaliczają

się one do amunicji pistoletowej, a właściwe naboje wielkokalibrowe znajdują

zastosowanie przeważnie w WKM. Nabój taki wygląda jak znacznie

powiększony nabój karabinowy, z łuską o dużej długości, wyposażoną w

ciężki pocisk. Naboje tego typu mają energię początkową rzędu 15 000 do

nawet 30 000 J, i z racji swej energii i donośności stosowane są też w

karabinach snajperskich dalekiego zasięgu. Łuski tych nabojów mają kryzę ze

wtokiem

- amunicję bezłuskową specjalny rodzaj amunicji nie posiadający łuski, w

którym pocisk umieszczony jest wewnątrz specjalnej osłony, będącej

jednocześnie ładunkiem miotającym (np. nabój 4,7 mm Dynamit Nobel, 5,56

mm Hughes, albo 5, 56 mm AIP). Naboje tego typu nie są obecnie używane w

żadnej etatowej broni wojskowej, są one wciąż przedmiotem badań

- amunicję specjalną grupa ta obejmuje wszelkiego rodzaju amunicję, która nie

pasuje do żadnej z powyższych podgrup. Obejmuje ona naboje do strzelb,

granatników, pistoletów sygnałowych oraz pociski granatników

przeciwpancernych.

- amunicję ślepą czyli różnego rodzaju amunicję, w której usunięto pocisk, służącą do ćwiczeń i pozoracji.

Budowa amunicji strzeleckiej

Każdy nabój składa się z dwóch podstawowych części: (z wyjątkiem nabojów bezłuskowych i niektórych specjalnych) pocisku i łuski. Pocisk ma za zadanie rażenie celu poprzez oddziaływanie na cel własną energią, przebijanie i rozrywanie żywotnych organów ciała, powodowanie gwałtownych zmian wewnątrzustrojowych, itd. Łuska umożliwia bezpieczne spalanie ładunku miotającego, ochrania ładunek prochowy przed dostępem czynników zewnętrznych (zamoczenie, zapiaszczenie), a także uszczelnia lufę od tyłu podczas oddawania strzału.

Pocisk składa się zazwyczaj z rdzenia i płaszcza. Rdzeń, wykonywany z ciężkiego metalu (ołów, wolfram) ma na celu nadanie masy pociskowi. Płaszcz, wykonywany zazwyczaj z metalu nierdzewnego, np. z mosiądzu, stanowi zewnętrzną osłonę rdzenia, redukuje tarcie powietrza oraz wpływa na lot pocisku. W niektórych pociskach specjalnych (np. w pociskach do granatnika) pocisk wypełniony jest ładunkiem wybuchowym owiniętym często taśmą odłamkową. Pocisk jest wtedy zazwyczaj zaopatrzony w zapalnik uderzeniowy bądź czasowy. W strzelbach gładkolufowych pociskiem może być również ładunek śrutu czy kulek gumowych lub z tworzywa, a także różnego rodzaju ładunki siatkowe, itd. Łuska ma zazwyczaj kształt walca lub małej butelki zamkniętej w części dennej. Patrząc od dna łuska składa się z kryzy, mającej ułatwić dosyłanie i usuwanie łuski, łuski właściwej mieszczącej wewnątrz ładunek miotający, oraz (w nabojach wielkokalibrowych, karabinowych, pośrednich i niektórych pistoletowych) z przewężenia zwanego szyjką. W części dennej łuska posiada spłonkę, której zadaniem jest inicjowanie spalania ładunku miotającego. Do celów wojskowych stosuje się naboje ze spłonką umieszczoną centralnie, czyli tzw. centralnego zapłonu , natomiast do celów sportowych i szkolnych stosuje się naboje bocznego zapłonu(ang. Rimfire), gdzie masa zapalająca jest wprasowana w kryzę łuski (np. nabój kbks .22 LR).Spłonka składa się z miseczki spłonki, masy zapalającej oraz kanalików ogniowych.

Jako ładunek miotający współczesnej amunicji stosuje się proch bezdymny mający postać ziarnistą, cylindryczną lub wielokątną. W nabojach proch strzelecki czasem zabezpieczany jest owijką papierową. Łuski wykonywane są z nierdzewnego, pozbawionego porów metalu, lub z wytrzymałego stopu róŜnych metali. Łuski amunicji do strzelb gładkolufowych i pistoletów sygnałowych wykonywane są z tworzywa lub impregnowanego papieru. Kryza łuski moŜe być wystająca , półwystająca lub z wtokiem.Istnieją również różnego rodzaju pociski wyspecjalizowane stosowane dookreślonych celów. Do zwalczania pojazdów opancerzonych, lekkich umocnień polowych i przebijania osłon balistycznych stosuje się pociski przeciwpancerne, wyposażone w rdzeń z twardszego metalu, pociski przeciwpancerno zapalające, mające na celu przebicie pancerza i zapalenie pojazdów od wewnątrz, pociski smugowe, ułatwiające prowadzenie ognia seriami, oraz pociski przeciwpancerno-zapalająco-smugowe, będące połączeniem tych trzech typów.

Celem odróżnienia rodzajów amunicji stosuje się barwne oznaczenia na pociskach.

Rodzaj naboju Oznaczenie polskie Oznaczenie NATO Skrót(NATO)

zwykły Bez oznaczenia Bez oznaczenia BAAL

przeciwpancerny Czarny wierzchołek Czarny wierzchołek AP

P.panc.zapalający Czarny wierzchołek i czerwony pasek Srebrny wierzchołek API

Przeciwpancernozapalającosmugowy Fioletowy wierzchołek Czerwony wierzchołek i srebrny pasek.

Budowa typowego naboju:
Budowa naboju (5,56 x 45 SS 109)
A- płaszcz
B- rdzeń
C- ładunek prochowy
D- spłonka
E- kryza łuski (ze wtokiem)
F- łuska właściwa
G- szyjka łuski
H- pocisk

Języki
Polski English
Wyszukiwanie